Wnioski z eksperymentów

Co się sprawdziło

• Wapno z muszli może stać się wartościowym materiałem edukacyjnym i artystycznym, gdy uczestnicy rozumieją pełny proces przemiany.
• Szkło morskie skutecznie angażuje społecznie, ponieważ od razu pobudza ciekawość, pamięć i opowiadanie historii.
• Opowieści o gatunkach pomagają młodszym uczestnikom budować emocjonalną więź z zagrożonymi organizmami morskimi.
• Kompozyty alginianowo-muszlowe są obiecujące w rzeźbiarskich fakturach i warsztatach dotykowych.
• Szkło może być przydatnym podłożem dla delikatnych arkuszy bioplastiku agarowego w skali architektonicznej.

Co nie zadziałało

• Produkcja wapna z muszli trwała znacznie dłużej, niż oczekiwano.
• Wypalanie muszli powodowało silne zapachy, co utrudniało współpracę z zewnętrznymi pracowniami dysponującymi piecami.
• Początkowe mieszanki tynku natryskowego były zbyt gęste i zatykały sprzęt.
• Powtarzalne odtwarzanie koloru było trudne ze względu na różne źródła muszli i partie pigmentów.
• Niektóre mieszanki alginianowe schły zbyt szybko lub nierównomiernie.
• Prace na zewnątrz utrudniały surowe warunki zimowe i kwestie bezpieczeństwa.

Na co uważać

• Rozpocznij produkcję wapna odpowiednio wcześnie.
• Uwzględnij czas dojrzewania materiału.
• Zadbaj o staranną wentylację podczas wypalania muszli.
• Dokumentuj każdą recepturę, partię i korektę.
• Wykonuj testy na małych próbkach przed zastosowaniem w skali muralu.
• Traktuj PLA i bioplastik agarowy jako materiały eksperymentalne wymagające monitorowania.
• Chroń świeże powierzchnie wapienne przed mrozem, deszczem i szybkim wysychaniem.

Co zrobilibyśmy inaczej

• Wcześniej zaczęlibyśmy zbieranie i wypalanie muszli.
• Nawiązalibyśmy dłuższą współpracę z restauracjami i rybakami.
• Od pierwszego dnia prowadzilibyśmy systematyczną kartę dokumentacji receptur.
• Zaplanowalibyśmy więcej czasu na testy materiałowe między warsztatami a końcową instalacją.
• Obserwowalibyśmy zamontowane materiały przez kilka sezonów.